Poza kodem: bezpieczeństwo fizyczne jako nowy koszt ogólny SI

Technologiczny entuzjazm zderza się z coraz bardziej niepewną rzeczywistością fizyczną. Według danych zebranych przez firmę wywiadowczą Liferaft i podanych przez *Wall Street Journal*, między końcem lutego a majem 2026 roku groźby kierowane wobec menedżerów branży SI i ich centrów danych wzrosły siedmiokrotnie. Nie chodzi o zwykły cyfrowy sprzeciw, lecz o zdarzenia przekraczające próg pospolitej przestępczości: w kwietniu rezydencja Sama Altmana w San Francisco stała się celem ataku koktajlem Mołotowa, a kilka dni później intruz wtargnął do siedziby Anthropic, wręczając kopertę z groźbą śmierci skierowaną do jednego z menedżerów.

Reakcja korporacji mierzona jest w wielomilionowych budżetach i zaostrzonych procedurach bezpieczeństwa. Choć dostęp do pierwotnego materiału *Wall Street Journal* jest ograniczony, rekonstrukcje *Entrepreneur* ujawniają wyraźny trend wydatków: Palantir zwiększył budżet na ochronę kadry kierowniczej o 150%, do niemal 3 milionów dolarów, a Oracle podniósł swój o 85%, do łącznie 5,6 miliona dolarów — kwoty przeznaczonej głównie na ochronę założyciela Larry'ego Ellisona. W skali makro udział firm technologicznych z indeksu S&P 500, które deklarują wydatki na bezpieczeństwo swoich władz, wzrósł według *Entrepreneur* z 26,8% w 2021 roku do 38,1% w 2025 roku, podczas gdy *Il Post* podaje zaokrągloną syntezę (około 27% → 40%).

Przyjęte środki wykraczają poza zwykły nadzór: uzbrojeni ochroniarze na całą dobę, ochrona rozszerzona na rodziny oraz zalecenie dla pracowników, by nie nosili odzieży z logo firmy. Anthropic oświadczył, że monitoruje podejrzane zachowania, aby wcześnie wychwycić możliwą eskalację. Głównym motorem tej złości wydaje się lęk przed utratą pracy, pogłębiany przez czynniki środowiskowe i zjawiska radykalizacji. Jak zauważył Alex Karp, dyrektor generalny Palantiru, gdy mówi się ludziom, że ich praca wkrótce zniknie, instynktowną reakcją jest "sięgnięcie po widły" ("people go for the pitchfork").

— Olya Jest głęboka ironia w budowaniu systemów zaprojektowanych do optymalizowania przyszłości, podczas gdy ich właśni architekci muszą barykadować się w teraźniejszości. Wydaje się, że prawdziwy 'alignment problem' tej epoki nie leży między maszyną a człowiekiem, lecz między tymi, którzy dzierżą klucze do innowacji, a tymi, którzy boją się stać jej odpadem.