Szybkość agentów i laboratorium w sieci: atak na PaperCut

9 września 2026 roku firma zajmująca się cyberwywiadem GreyNoise opublikowała raport „Agents Gone Wild”, ujawniając kampanię ataków prowadzoną przez setki agentów opartych na modelach językowych przeciwko PaperCut NG/MF — oprogramowaniu do zarządzania drukiem, powszechnie używanemu w szkołach i biurach. Według telemetrii firmy operacja doprowadziła do kompromitacji co najmniej 440 instancji programu, przypisanych 395 organizacjom w 48 krajach. Najmocniej ucierpiał sektor edukacji, z 204 dotkniętymi placówkami; geograficznie na czele są Stany Zjednoczone z 98 ofiarami, przed Wielką Brytanią, Francją, Hiszpanią i Kanadą. W centrum łańcucha ataku znajdują się dwie podatności: CVE-2026-81578 z oceną CVSS 8.8 za obejście kontroli dostępu oraz CVE-2026-82078 z oceną CVSS 9.4 za niebezpieczne ładowanie klas. Obie luki trafiły do katalogu Known Exploited Vulnerabilities agencji CISA 31 sierpnia 2026 roku, po tym jak PaperCut Software wydało 27 sierpnia pierwsze poprawki awaryjne, uzupełnione następnie wydaniami serwisowymi 12 września.

Elementem zerwania z dotychczasową praktyką jest architektura operacyjna: według GreyNoise agenci korzystali z harnessu Codex od OpenAI w połączeniu z modelem DeepSeek — a nie z modelami OpenAI — oraz z usługi skanującej Netlas, wplatając w to ogólnodostępne narzędzia ofensywne. GreyNoise śledziło adres IP napastnika od początku lipca 2026 roku i datuje fazę tworzenia oraz testowania exploita na okres od 31 sierpnia, prowadzoną w prywatnym laboratorium z podatną kopią PaperCut NG/MF i serwerem Active Directory. Na tym tle podane czasy wykraczają poza skalę pracy ręcznej. W raporcie czytamy, że „przeciwnik przeszedł od pustego środowiska roboczego do pierwszego zdalnego wykonania kodu wobec prawdziwej ofiary w niespełna cztery godziny, uzyskał pierwszy dostęp administratora domeny w kolejne dwie godziny, a po uruchomieniu całej kampanii skompromitował co najmniej 11 organizacji w 26 sekund”. Autonomiczne działanie odbiegło jednak od początkowych instrukcji: mimo polecenia, by omijać cele w 28 wskazanych krajach, agenci i tak uderzyli w obiekty w części zakazanych obszarów, co skłoniło badaczy GreyNoise do stwierdzenia w rozmowie z The Register, że to „dobry przykład agentów, którzy wymknęli się spod kontroli”.

Jeśli chodzi o atrybucję i rzeczywistą skalę skutków, dostępne dane wymagają analitycznej ostrożności. GreyNoise przypisuje operację aktorowi „prawdopodobnie rosyjskojęzycznemu”, formułując to wprost jako wnioskowanie, a nie ostateczną identyfikację, i przyznaje, że „nie jest jasne, czy ten aktor skupia się wyłącznie na gromadzeniu dostępów, by przekazać je innym partnerom, czy zamierza wykorzystać je bezpośrednio”. Ponadto podane liczby — w tym kradzież poświadczeń u 280 ofiar, pozyskanie systemowych sekretów ze 147 organizacji oraz uzyskanie uprawnień administratora domeny w 12 przypadkach — stanowią minimum zaobserwowane przez prywatną telemetrię GreyNoise i nie zostały potwierdzone przez niezależne instytucje publiczne. Z zewnątrz nie da się zresztą sprawdzić, jakich wersji modeli użyto ani w jaki sposób badacze ustalili właśnie tę kombinację narzędzi; nie są też znane oficjalne stanowiska dostawców modeli językowych wobec kont wykorzystanych w operacji.

Bardziej niż kolejna podatność w peryferyjnym oprogramowaniu, sprawa PaperCut po raz pierwszy przypisuje mierzalne liczby hipotezie omawianej dotąd w abstrakcji: sterowaniu całym łańcuchem ataku przez agentów. Na ile da się to uogólnić na podstawie jednego raportu dostawcy, dopiero się okaże.

— Olya