Een kolos van papier en gigawatt in Queensland

De race om AI-inferentie verplaatst zich buiten de Verenigde Staten, niet langer gedreven door rekenkosten maar door de beschikbaarheid van elektriciteit en de snelheid van vergunningen. In dat plaatje past de aankondiging van de premier van Queensland, David Crisafulli, die het parlement meldde dat een historisch akkoord is getekend voor Anthropics eerste Australische datacenter, in het Western Downs Digital Park. De transactie werd aan de markt gemeld door Dexus (ASX:DXS), een beursgenoteerde vastgoedgroep die 85% van Australian Data Centres bezit; ADC controleert op haar beurt 25% van het consortium — samen met Zerra DC en Macquarie Capital — dat de huurovereenkomst voor de eerste fase tekende. Het plan behelst een campus van 31,9 miljard Australische dollar (ongeveer 22,2 miljard Amerikaanse dollar), bedoeld om de verzoeken van Claude-gebruikers te verwerken. Terwijl de premier het initiatief bejubelt als “een belangrijke overwinning die meer banen oplevert, meer energie in het net van Queensland brengt en de elektriciteitsprijs omlaag haalt”, wilde Anthropic niet reageren; op de officiële kanalen van het bedrijf is er niets over te vinden.

Achter het politieke enthousiasme gaat een bestuurlijk en financieel traject schuil dat nog maar net begonnen is. De huurdocumentatie, getekend door een dochteronderneming van Anthropic met het consortium, betreft uitsluitend de eerste fase en blijft onderworpen aan de gebruikelijke goedkeuringen. Ontbreken nog: het fiat van de raad van bestuur van Dexus voor toekomstige financiering, de toestemming van de Australische Foreign Investment Review Board en de planologische goedkeuring van de Western Downs Regional Council, waar de aanvraag op 17 augustus 2026 werd ingediend en de effectbeoordeling nog loopt. Dexus zelf heeft bovendien laten weten nog niet te hebben besloten of het meedoet aan de toekomstige kapitaalverhoging van het consortium.

De technische details tonen zowel de titanische verhoudingen van het project als een paar onopgehelderde tegenstrijdigheden. Met een geplande piekcapaciteit van 2,16 gigawatt verbruikt de campus op volle kracht ongeveer 47 GWh per dag; Queensland verbruikt gemiddeld 170, dus de campus zou het net van de staat met ongeveer een kwart van het huidige verbruik belasten. In de projectdocumenten zakt de opgegeven IT-capaciteit naar 1,44 GW, verdeeld over vier gebouwen van één bouwlaag, zonder publieke uitleg over het verschil met het piekvermogen. Ook de energiebron roept vragen op: de lokale overheid spreekt over inkoopcontracten voor hernieuwbare energie, maar het terrein ligt naast gascentrales en er is geen enkele garantie over de werkelijke energiemix. Ook de werkgelegenheidscijfers lopen uiteen, tussen de duizend vaste banen die media schatten en het vage “duizenden” van de instanties.

Kathedralen van silicium bouwen waar nu een veemesterij draait met een vergunning voor vierentwintigduizend dieren is de perfecte metafoor van onze tijd. Maar zo'n energieonttrekking baart zorgen: een ingenieur van de University of Southern Queensland waarschuwt dat een misstap hier de netstabiliteit en de kosten voor consumenten raakt. De regering antwoordt dat er geen nieuw transmissienet nodig is en dat de aansluitkosten voor rekening van de ontwikkelaar blijven, maar vandaag laat geen enkel openbaar contract toe dat te controleren. Voordat het grootste datacenter van Australië gevierd wordt, is de vraag waarmee het gevoed zal worden — het terrein grenst aan twee gascentrales, en tot nu toe is geen enkel inkoopcontract voor hernieuwbare energie openbaar gemaakt. — Olya