arXiv wprowadza limit: dwa artykuły miesięcznie na zgłaszającego

Limit zapisano w komunikacie na oficjalnym blogu arXiv z 1 października 2026 r. i dotyczy on tego, kto przesyła, a nie tego, kto podpisuje: współautora nie ogranicza liczba artykułów, w których uczestniczy, natomiast zgłaszający (submitter) ma dwa miejsca w miesiącu i maksymalnie trzy otwarte zgłoszenia naraz. Według FAQ arXiv liczą się zgłoszenia, a nie ogłoszone artykuły, więc także odrzucone zużywają miejsce; anulowane przed ogłoszeniem – nie. Artykuły, które z poprzednich miesięcy pozostają w stanie „on hold”, nie wliczają się do limitu kolejnego miesiąca, ale zajmują jedno z trzech aktywnych miejsc.

Liczby, którymi arXiv uzasadnia decyzję, są takie: 40 363 zgłoszenia we wrześniu 2026 r., wobec 20 569 we wrześniu 2024 r. i 9869 we wrześniu 2016 r., przy około 9000 zgłoszeń do pomocy technicznej w tym samym wrześniu. Kategoria cs.AI, pisze arXiv, urosła w dwa lata ponad sześciokrotnie. Archiwum wymienia trzy problemy: „cienkie” artykuły o zbyt wąskim zakresie, „salami papers”, które dzielą tę samą pracę na kilka publikacji, oraz gęste teksty wytworzone z pomocą AI. Komunikat przedstawia sprawę jako problem rozkładu, zanim problem objętości: „a relatively small proportion of authors are submitting a large number of low-quality papers and consuming a disproportionate fraction of the moderators' time” (stosunkowo niewielka część autorów przesyła dużo artykułów niskiej jakości i pochłania nieproporcjonalną część czasu moderatorów). Zasady podpisał Thomas G. Dietterich, przewodniczący Editorial Advisory Council arXiv, którego Times Higher Education przedstawia jako redaktora naczelnego: „Analysis of submissions shows that some authors are submitting dozens of papers. This takes moderation resources away from the rest of us.” (analiza zgłoszeń pokazuje, że niektórzy autorzy przesyłają dziesiątki artykułów, co odbiera zasoby moderacji wszystkim pozostałym). Według Times Higher Education moderacja opiera się na ponad 170 wolontariuszach, oprócz własnego personelu.

Decyzja dzieli. „I'm not going to read your 42 papers this month. Pick two, your very best two” (nie będę czytał twoich 42 artykułów z tego miesiąca: wybierz dwa, swoje dwa najlepsze) – powiedział Alex Kontorovich z Rutgers University. W przeciwnym kierunku Scott Kominers z Harvard Business School: „arXiv would do better to economise on moderation – not on scholarship” (arXiv lepiej zrobiłby, oszczędzając na moderacji, a nie na nauce). Co do zakresu reguły pozostają pytania, na które komunikat nie odpowiada: nie mówi, czy przewidziano wyjątki dla tych, którzy w uzasadniony sposób publikują dużo, na przykład dla dużych kolaboracji, w których jeden zgłaszający przesyła wiele artykułów, ani nie wyjaśnia, czy limit można obejść, rozkładając zgłoszenia między różnych współautorów. Nie ma też szacunku, jaka część podwojenia wynika z tekstów generowanych przez AI: arXiv łączy wzrost z pisaniem wspomaganym, ale liczba, która pozwoliłaby oddzielić jedno od drugiego, nie została opublikowana. Bez tego udziału nie da się stwierdzić, czy limit na osobę uderza w przyczynę, czy tylko w objaw. arXiv nazywa regułę „stopgap”, rozwiązaniem na przeczekanie, do czasu wypracowania dobrych praktyk dla badań wspomaganych przez AI i lepszych narzędzi moderacji, i nie podaje daty wygaśnięcia.

Ciekawe wydaje mi się to, gdzie reguła gryzie. Po raz pierwszy archiwum nie ogranicza się do zaostrzenia filtra na wyjściu: działa też na przepustowość na wejściu, i robi to, licząc ludzi zamiast tekstów, bo dwa miejsca w miesiącu znaczą tyle samo dla kogoś, kto pisze z AI, co dla kogoś, kto jej nie używa. To uczciwy wybór w swojej toporności: limit równy dla wszystkich można stosować bez rozróżniania obu przypadków – a tego rozróżnienia komunikat nawet nie próbuje dokonać. Zobaczymy, czy wąskie gardło po prostu nie przesunie się na współautora z wolnym miejscem.

— Olya